Dni mijały nieubłaganie i choćby każdy rodzic chciał, by ich dziecko stale było raczkującą pociechą, musiał nadejść czas, kiedy pozbywało się w końcu pieluch. Ariel była inteligentną dziewczynką. Wszystkiego szybko się uczyła, a przez swoją ciekawość przychodziło jej to z większą łatwością. Gdy nadszedł dzień jej urodzin, miała opanowane do perfekcji wchodzenie po schodach i korzystanie z nocnika. Przyszedł czas na porzucenie śpiochów i wskoczenie w jakieś dziewczęce stroje.
Gdy tylko Ariel poszła pierwszy raz do szkoły pokochała wszystko, co z nią związane. Lubiła się uczyć, codziennie odrabiała na bieżąco lekcje, robiła dodatkowe projekty, w których pomagali jej rodzice a nawet czasem Mali, choć ona częściej darła kartki zeszytów. Była zawsze miła dla znajomych jej rodziców, odnosiła się z szacunkiem do starszych, wiedziała, kiedy i z kim może pożartować, nie rozrabiała, nie robiła bałaganu, bawiła się na dworze, pływała w basenie. Wolne chwile spędzała na rysowaniu, miała do tego talent.
Pewnego dnia, gdy Ariel była w szkole i spędzała czas w przerwie obiadowej z koleżankami z klasy na stołówce, stało się coś niespodziewanego. Gdy wstawała od stołu, żeby odnieść swoją tacę z talerzami, wpadła na kogoś. Siła zderzenia z drugą osobą była tak duża, że Ariel była pewna tego, że upadnie na podłogę, lecz tak się nie stało. Ten ktoś chwycił ją za przedramię i pociągnął do góry. Tym kimś był Max. Szkolny rozrabiaka, za którym wzdychały wszystkie dziewczyny z klasy Ariel. Ona była nieśmiała i nawet nie miała odwagi do niego wzdychać, a co dopiero zagadać. Mijały sekundy a on nadal nie puszczał jej ręki, tłumacząc coś niezdarnie pod nosem. Zrozumiała tylko, że mówił coś o soku, który odkupi. Dopiero wtedy Ariel zauważyła, że jest oblana swoim sokiem, którego nie dopiła. Zabrała szybko rękę i zaczęła się wycierać chusteczką, którą zaoferował. Wyszeptała szybkie podziękowania i wyszła ze stołówki. Wszyscy podążali za nią wzrokiem, ale tylko jej koleżanki za nią ruszyły. Jedna pożyczyła jej czystą koszulkę, by Ariel mogła jakoś dotrwać do końca dnia. Strasznie się rozgorączkowały na temat Maxa, a Ariel było po prostu wstyd. Następnego dnia, gdy Ariel szkła szkolnym korytarzem, przy jej szafce stał właśnie on, z sokiem pomarańczowym w ręce i wzrokiem spuszczonym na podłogę. Najpierw chciała zawrócić, ale pomyślała, że to może być jedyna szansa, żeby poznać bliżej tego chłopca. Gdy do niego podeszła, uśmiechnął się do niej, wręczył sok i tak zaczęła się nowa przyjaźń.
Jakby historia się powtarzała.
Ariel i Max spędzali razem dużo czasu. Któregoś dnia Max odwiedził Ariel w domu. Mówiła rodzicom o tym, że ma przyjaciela w szkole, ale nie miała odwagi go nigdy zaprosić a tu nagle pojawił się pod drzwiami jej domu. Nic więc dziwnego, że Paweł, jako dobry, troskliwy ojciec, wziął chłopaka na stronę, żeby z nim pogadać, lepiej "poznać".
Kolega Ariel został zaakceptowany i uznany za nieszkodliwego. Ich przyjaźń rozwijała się, byli praktycznie nierozłączni. Nawet koleżanki Ariel mniej z nią rozmawiały w szkole, bo uważały, że Max stał się dla niej najważniejszy. Niosło to za sobą przykre konsekwencje. W dzień klasówki Ariel nie chciała dać koleżance ściągnąć, bo ich nauczyciel wyjątkowo miał na nie oko, a nie chciała wpaść w kłopoty. Koleżanka obrażona, zaczęła rozpowiadać, że Ariel jest wredna i nie chce pomagać innym.
Max się o tym dowiedział i kolejnego dnia, gdy Ariel szła do szkoły, zaproponował jej wagary. Ariel nie chciała mieć przez to problemów, ale wiedziała, że ten dzień może być równie przykry dla niej jak poprzedni, więc się zgodziła. Max zabrał ją na plac zabaw dla zwierzaków, gdzie pobawili się chwilę z czworonożnymi przyjaciółmi, potem udawali, że płyną na poszukiwanie skarbu pirackim okrętem a na koniec poszli pojeździć na wrotkach. Dzięki Maxowi Ariel poczuła się o wiele lepiej i postanowiła, że nie będzie się przejmować głupim gadaniem innych. Widocznie reszta nie była jej przyjaciółmi.
Niedługo potem oboje dostali zaproszenie do klubu Poszukiwaczy Przygód, do którego chętnie dołączyli. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie chłopiec, który był w tym klubie. Lucas. Był chłopcem wesołym, uwielbiającym spędzać czas na dworze z przyjaciółmi z klubu. Nie chodził do tej samej szkoły, co Ariel i Max, ale był wybitnym uczniem, który miał najlepsze oceny w klasie i zdobył wiele nagród za szkolne konkursy. Szybko zyskał sympatię Ariel. Bawili się razem w klubie, odrabiali wspólnie lekcje, dzielili zainteresowania do sztuki. Maxowi bardzo się to nie podobało. Oczywiście jego też Paweł musiał sprawdzić. Bardzo dbał o swoją córeczkę i nie chciał, by wpadła w jakieś kłopoty.
Tak rozpoczęła się walka o przyjaźń.
Pewnie zapytacie, co u Pawła i Sky? To co zawsze. Poza troskliwą opieką nad Ariel, ich miłość jest tak gorąca, jakby co dzień na nowo ją odkrywali i poznawali się od nowa. Paweł osiągnąwszy szczyt kariery pracuje mniej, czasem pracuje z domu. Odnajduje mnóstwo radości w smażeniu naleśników dla swojej rodziny. Sky dba o swoją kondycję, wciąż wzbudzając zachwyt u innych mężczyzn swoją doskonałą sylwetką. Zarabia wykonując dorywcze prace, być może kiedyś postanowi znaleźć jakąś stałą pracę, która będzie ją cieszyła tak samo, jak spędzanie czasu w oceanie. Często spotyka się ze swoją najlepszą przyjaciółką Nalani.
Fajnie, gdyby cała trójka stworzyła nierozłączną paczkę przyjaciół. Cieszę się, że Ariel już urosła, możemy poznać dalszą część jej przygód Zdjęcia robisz przecudowne! Jestem zachwycona tą rodzinką.
Ariel bardzo się starała, by jej przyjaźń z Maxem i Lucasem, była czymś niesamowitym w jej życiu. Pragnęła, by ich trójka była przyjaciółmi do końca świata. Jednak nie wszystko mogła przewidzieć. Początkowo, w czasach dzieciństwa, spędzali w trójkę dużo czasu razem, choć czasem zauważała, że chłopcy woleliby się spotykać z nią sam na sam. Nie wiedziała, czemu tak się działo. Spotykała się z nimi oddzielnie, ale gdy nadarzyła się okazja, organizowała wspólne wyjścia i zabawy, niestety bardzo mało było takich dni. Z Maxem dodatkowo widywała się codziennie w szkole, z Lucasem czasem po lekcjach lub w weekendy.
Gdy przyszedł czas jej kolejnych urodzin, bardzo się ucieszyła, kiedy obaj przyszli do jej domu na urodzinową zabawę, którą zorganizowała dla niej Sky. Strasznie się zdziwiła, gdy zobaczyła, że chłopcy nawet dobrze się ze sobą dogadują. Może jakoś się dogadali sami, gdy jej z nimi nie było? Impreza była naprawdę przednia. Nawet Paweł i Sky świetnie się bawili w gronie dzieciaków.
Nawet Mali zaśpiewała dla Ariel urodzinową, kocią piosenkę.
W końcu przyszedł czas na pomyślenie życzenia i zdmuchnięcie świeczek. O czym zamarzyła Ariel? Oczywiście o nadal trwającej przyjaźni z Maxem i Lucasem.
I tak Ariel stała się nastolatką.
Jak się można było spodziewać, Ariel odziedziczyła nie tylko urodę po matce, ale także magiczną zdolność przemiany w syrenę. Jej ogon w wodzie błyszczał tak jasno jak księżyc na niebie, a kolor złotych łusek idealnie pasował do jej rudych włosów.
W prezencie urodzinowym, dostała od Sky kolczyki w kształcie muszelek, które miały utrzymać jej syreni sekret w tajemnicy, tak samo, jak naszyjnik, który nosiła. Ariel wiedziała, że musi swój ogon utrzymać w tajemnicy, nawet przed Maxem i Lucasem. Dla nich syreny i inne magiczne stworzenia, były po prostu wybrykami natury, dziwactwami, z którymi nie dało się żyć. Chciała wierzyć w to, że jej przyjaciele zaakceptowaliby ją mimo tego, ale nie chciała ryzykować ich utraty.
Ariel nadal pilnie się uczyła w szkole. W wolnych chwilach, gdy nie odrabiała prac domowych, nie pomagała w obowiązkach domowych, nie spotykała się z przyjaciółmi, oddawała się swojej pasji, jaką było malowanie. Zaczęła też pisać pamiętnik, by ułożyć myśli kotłujące się w jej głowie i pilnie go strzegła.
Życie płynęło dalej, póki, co bez problemów, oby jak najdłużej. Warto czasem przypomnieć sobie, jak to było kiedyś.
Mówią, że chodzenie do liceum pochłania cały wolny czas nastolatków. Szkoła od 8 do 15, potem praca domowa i zadania dodatkowe, projekty. Do tego dochodzą jeszcze obowiązki domowe. A gdzie znaleźć czas na realizowanie swoich pasji, spotkania z przyjaciółmi, wzmacnianie więzi rodzinnych? Ariel jest przykładem dziewczyny, która wszystko to potrafi połączyć i co więcej, żyć pełnią życia.
Zaraz po powrocie ze szkoły siada do biurka i odrabia lekcje na kolejny dzień, nic nie zostawia na ostatnią chwilę, żeby nie robić sobie problemów. Uczy się celująco, w domu w dodatkowych projektach pomagają jej czasem rodzice. Od czasu do czasu wykona zadanie dodatkowe, by być jeszcze lepszą. Ale niestety, ocena celująca to najwyższa jaką można dostać w szkole. Więc Ariel nie musi się stresować ocenami, bo nawet jeśli nie odrobi jednej, dwóch prac domowych, nie pogorszy to jej sytuacji w szkole. W lekcjach pomaga Maxowi i Lucasowi. I nie robi tego tylko dlatego, że chce im pomóc uzyskać lepsze oceny, ale po to, żeby razem spędzali więcej czasu i szybciej mieli wolny czas dla siebie. Dzięki Ariel chłopaki zaczęli się dogadywać. Miała wrażenie, że nawet sami się zaprzyjaźnili i cieszyli z wspólnego towarzystwa.
Kiedy przyszła zima, chłopcy zaprosili Ariel do Windenburgu, w którym mieszkali. Wiedzieli, że Ariel, mieszkając na wyspie Sulani, nigdy nie widziała białego śniegu i chcieli pokazać jej co traci.
Lucas zabrał Ariel do swojej ulubionej kawiarni, od tego dnia to była także ulubiona kawiarnia Ariel.
Całą trójką poszli na karaoke i mimo tego, że żadne z nich nie potrafiło śpiewać i do czystych dźwięków było im bardzo daleko, to bawili się doskonale, ignorując litościwe spojrzenia innych.
Na Święta Ariel wróciła do domu. Jak zawsze miał to być radosny, rodzinny dzień, ale stało się zupełnie inaczej. Z samego rana Sky, Paweł i Ariel wzięli się za ubieranie choinki.
I na tym skończyły się radosne Święta. Niecałe dwie godziny od ubrania choinki i zapalenia światełek, choinka stanęła w ogniu. Paweł jednak szybko chwycił za gaśnicę i uratował dobytek rodziny, nie pozwalając spłonąć innym rzeczom.
Jakby tego było mało Mali zachorowała i trzeba było jechać z nią do weterynarza, a że na Sulani nie ma takiego, Paweł musiał z nią jechać poza wyspy.
Święta, Święta i po Świętach. Przyszedł Sylwester i Sky urządziła imprezę, by wraz z przyjaciółmi Ariel powitać nowy rok. Pół dnia w garach się opłaciło, bo na stole pojawiły się same smakołyki, godne kulinarnego mistrza.
A wieczorem rozpoczęła się zabawa trwająca do białego rana przy muzyce świetnego DJ-a.
O północy były gratulacje, życzenia, trochę czułości dla każdego, kilka pamiątkowych zdjęć. Ciekawe co przyniesie nowy rok.
Komentarz
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
Gdy tylko Ariel poszła pierwszy raz do szkoły pokochała wszystko, co z nią związane. Lubiła się uczyć, codziennie odrabiała na bieżąco lekcje, robiła dodatkowe projekty, w których pomagali jej rodzice a nawet czasem Mali, choć ona częściej darła kartki zeszytów. Była zawsze miła dla znajomych jej rodziców, odnosiła się z szacunkiem do starszych, wiedziała, kiedy i z kim może pożartować, nie rozrabiała, nie robiła bałaganu, bawiła się na dworze, pływała w basenie. Wolne chwile spędzała na rysowaniu, miała do tego talent.
Pewnego dnia, gdy Ariel była w szkole i spędzała czas w przerwie obiadowej z koleżankami z klasy na stołówce, stało się coś niespodziewanego. Gdy wstawała od stołu, żeby odnieść swoją tacę z talerzami, wpadła na kogoś. Siła zderzenia z drugą osobą była tak duża, że Ariel była pewna tego, że upadnie na podłogę, lecz tak się nie stało. Ten ktoś chwycił ją za przedramię i pociągnął do góry. Tym kimś był Max. Szkolny rozrabiaka, za którym wzdychały wszystkie dziewczyny z klasy Ariel. Ona była nieśmiała i nawet nie miała odwagi do niego wzdychać, a co dopiero zagadać. Mijały sekundy a on nadal nie puszczał jej ręki, tłumacząc coś niezdarnie pod nosem. Zrozumiała tylko, że mówił coś o soku, który odkupi. Dopiero wtedy Ariel zauważyła, że jest oblana swoim sokiem, którego nie dopiła. Zabrała szybko rękę i zaczęła się wycierać chusteczką, którą zaoferował. Wyszeptała szybkie podziękowania i wyszła ze stołówki. Wszyscy podążali za nią wzrokiem, ale tylko jej koleżanki za nią ruszyły. Jedna pożyczyła jej czystą koszulkę, by Ariel mogła jakoś dotrwać do końca dnia. Strasznie się rozgorączkowały na temat Maxa, a Ariel było po prostu wstyd. Następnego dnia, gdy Ariel szkła szkolnym korytarzem, przy jej szafce stał właśnie on, z sokiem pomarańczowym w ręce i wzrokiem spuszczonym na podłogę. Najpierw chciała zawrócić, ale pomyślała, że to może być jedyna szansa, żeby poznać bliżej tego chłopca. Gdy do niego podeszła, uśmiechnął się do niej, wręczył sok i tak zaczęła się nowa przyjaźń.
Jakby historia się powtarzała.
Ariel i Max spędzali razem dużo czasu. Któregoś dnia Max odwiedził Ariel w domu. Mówiła rodzicom o tym, że ma przyjaciela w szkole, ale nie miała odwagi go nigdy zaprosić a tu nagle pojawił się pod drzwiami jej domu. Nic więc dziwnego, że Paweł, jako dobry, troskliwy ojciec, wziął chłopaka na stronę, żeby z nim pogadać, lepiej "poznać".
Kolega Ariel został zaakceptowany i uznany za nieszkodliwego. Ich przyjaźń rozwijała się, byli praktycznie nierozłączni. Nawet koleżanki Ariel mniej z nią rozmawiały w szkole, bo uważały, że Max stał się dla niej najważniejszy. Niosło to za sobą przykre konsekwencje. W dzień klasówki Ariel nie chciała dać koleżance ściągnąć, bo ich nauczyciel wyjątkowo miał na nie oko, a nie chciała wpaść w kłopoty. Koleżanka obrażona, zaczęła rozpowiadać, że Ariel jest wredna i nie chce pomagać innym.
Max się o tym dowiedział i kolejnego dnia, gdy Ariel szła do szkoły, zaproponował jej wagary. Ariel nie chciała mieć przez to problemów, ale wiedziała, że ten dzień może być równie przykry dla niej jak poprzedni, więc się zgodziła. Max zabrał ją na plac zabaw dla zwierzaków, gdzie pobawili się chwilę z czworonożnymi przyjaciółmi, potem udawali, że płyną na poszukiwanie skarbu pirackim okrętem a na koniec poszli pojeździć na wrotkach. Dzięki Maxowi Ariel poczuła się o wiele lepiej i postanowiła, że nie będzie się przejmować głupim gadaniem innych. Widocznie reszta nie była jej przyjaciółmi.
Niedługo potem oboje dostali zaproszenie do klubu Poszukiwaczy Przygód, do którego chętnie dołączyli. I wszystko byłoby fajnie, gdyby nie chłopiec, który był w tym klubie. Lucas. Był chłopcem wesołym, uwielbiającym spędzać czas na dworze z przyjaciółmi z klubu. Nie chodził do tej samej szkoły, co Ariel i Max, ale był wybitnym uczniem, który miał najlepsze oceny w klasie i zdobył wiele nagród za szkolne konkursy. Szybko zyskał sympatię Ariel. Bawili się razem w klubie, odrabiali wspólnie lekcje, dzielili zainteresowania do sztuki. Maxowi bardzo się to nie podobało. Oczywiście jego też Paweł musiał sprawdzić. Bardzo dbał o swoją córeczkę i nie chciał, by wpadła w jakieś kłopoty.
Tak rozpoczęła się walka o przyjaźń.
Pewnie zapytacie, co u Pawła i Sky? To co zawsze. Poza troskliwą opieką nad Ariel, ich miłość jest tak gorąca, jakby co dzień na nowo ją odkrywali i poznawali się od nowa. Paweł osiągnąwszy szczyt kariery pracuje mniej, czasem pracuje z domu. Odnajduje mnóstwo radości w smażeniu naleśników dla swojej rodziny. Sky dba o swoją kondycję, wciąż wzbudzając zachwyt u innych mężczyzn swoją doskonałą sylwetką. Zarabia wykonując dorywcze prace, być może kiedyś postanowi znaleźć jakąś stałą pracę, która będzie ją cieszyła tak samo, jak spędzanie czasu w oceanie. Często spotyka się ze swoją najlepszą przyjaciółką Nalani.
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
Historia jest piękna i czyta się ją z uśmiechem. Chłopcy pewnie będą walczyć o względy słodkiej Ariel, ciekawa jestem kto będzie bliższy jej sercu
#EACreatorNetwork #EAContentCreator
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
Gdy przyszedł czas jej kolejnych urodzin, bardzo się ucieszyła, kiedy obaj przyszli do jej domu na urodzinową zabawę, którą zorganizowała dla niej Sky. Strasznie się zdziwiła, gdy zobaczyła, że chłopcy nawet dobrze się ze sobą dogadują. Może jakoś się dogadali sami, gdy jej z nimi nie było? Impreza była naprawdę przednia. Nawet Paweł i Sky świetnie się bawili w gronie dzieciaków.
Nawet Mali zaśpiewała dla Ariel urodzinową, kocią piosenkę.
W końcu przyszedł czas na pomyślenie życzenia i zdmuchnięcie świeczek. O czym zamarzyła Ariel? Oczywiście o nadal trwającej przyjaźni z Maxem i Lucasem.
I tak Ariel stała się nastolatką.
Jak się można było spodziewać, Ariel odziedziczyła nie tylko urodę po matce, ale także magiczną zdolność przemiany w syrenę. Jej ogon w wodzie błyszczał tak jasno jak księżyc na niebie, a kolor złotych łusek idealnie pasował do jej rudych włosów.
W prezencie urodzinowym, dostała od Sky kolczyki w kształcie muszelek, które miały utrzymać jej syreni sekret w tajemnicy, tak samo, jak naszyjnik, który nosiła. Ariel wiedziała, że musi swój ogon utrzymać w tajemnicy, nawet przed Maxem i Lucasem. Dla nich syreny i inne magiczne stworzenia, były po prostu wybrykami natury, dziwactwami, z którymi nie dało się żyć. Chciała wierzyć w to, że jej przyjaciele zaakceptowaliby ją mimo tego, ale nie chciała ryzykować ich utraty.
Ariel nadal pilnie się uczyła w szkole. W wolnych chwilach, gdy nie odrabiała prac domowych, nie pomagała w obowiązkach domowych, nie spotykała się z przyjaciółmi, oddawała się swojej pasji, jaką było malowanie. Zaczęła też pisać pamiętnik, by ułożyć myśli kotłujące się w jej głowie i pilnie go strzegła.
Życie płynęło dalej, póki, co bez problemów, oby jak najdłużej. Warto czasem przypomnieć sobie, jak to było kiedyś.
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
Zaraz po powrocie ze szkoły siada do biurka i odrabia lekcje na kolejny dzień, nic nie zostawia na ostatnią chwilę, żeby nie robić sobie problemów. Uczy się celująco, w domu w dodatkowych projektach pomagają jej czasem rodzice. Od czasu do czasu wykona zadanie dodatkowe, by być jeszcze lepszą. Ale niestety, ocena celująca to najwyższa jaką można dostać w szkole. Więc Ariel nie musi się stresować ocenami, bo nawet jeśli nie odrobi jednej, dwóch prac domowych, nie pogorszy to jej sytuacji w szkole. W lekcjach pomaga Maxowi i Lucasowi. I nie robi tego tylko dlatego, że chce im pomóc uzyskać lepsze oceny, ale po to, żeby razem spędzali więcej czasu i szybciej mieli wolny czas dla siebie. Dzięki Ariel chłopaki zaczęli się dogadywać. Miała wrażenie, że nawet sami się zaprzyjaźnili i cieszyli z wspólnego towarzystwa.
Kiedy przyszła zima, chłopcy zaprosili Ariel do Windenburgu, w którym mieszkali. Wiedzieli, że Ariel, mieszkając na wyspie Sulani, nigdy nie widziała białego śniegu i chcieli pokazać jej co traci.
Lucas zabrał Ariel do swojej ulubionej kawiarni, od tego dnia to była także ulubiona kawiarnia Ariel.
Całą trójką poszli na karaoke i mimo tego, że żadne z nich nie potrafiło śpiewać i do czystych dźwięków było im bardzo daleko, to bawili się doskonale, ignorując litościwe spojrzenia innych.
Na Święta Ariel wróciła do domu. Jak zawsze miał to być radosny, rodzinny dzień, ale stało się zupełnie inaczej. Z samego rana Sky, Paweł i Ariel wzięli się za ubieranie choinki.
I na tym skończyły się radosne Święta. Niecałe dwie godziny od ubrania choinki i zapalenia światełek, choinka stanęła w ogniu. Paweł jednak szybko chwycił za gaśnicę i uratował dobytek rodziny, nie pozwalając spłonąć innym rzeczom.
Jakby tego było mało Mali zachorowała i trzeba było jechać z nią do weterynarza, a że na Sulani nie ma takiego, Paweł musiał z nią jechać poza wyspy.
Święta, Święta i po Świętach. Przyszedł Sylwester i Sky urządziła imprezę, by wraz z przyjaciółmi Ariel powitać nowy rok. Pół dnia w garach się opłaciło, bo na stole pojawiły się same smakołyki, godne kulinarnego mistrza.
A wieczorem rozpoczęła się zabawa trwająca do białego rana przy muzyce świetnego DJ-a.
O północy były gratulacje, życzenia, trochę czułości dla każdego, kilka pamiątkowych zdjęć. Ciekawe co przyniesie nowy rok.
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊
◊ Instagram: nolcanol ◊
◊ TSR: nolcanol ◊