Zakazana ale wieczna. «123456» Przejdź

toangiee

Witam wszystkich simomaniaków
Chciałabym przedstawić historię mojej simowej rodziny.

Rodzina Wietrzyckich mieszka w spokojnej i bogatej dzielnicy w Wierzbowej Zatoczce. Od lewej: Wiktor, Maja, Zoe i Tristano Wietrzyccy. Wiktor jest naukowcem, który ma już na koncie sporo przełomów, które miały wpływ na technologię. Pomimo, że wywodzi się z wielopokoleniowej i bardzo towarzyskiej rodziny, Wiktor zawsze był typowym nerdem. Nie spotykał się z rówieśnikami, nigdy nie miał przyjaciół i jedyne co go interesowało to książki i szachy. Kiedyś był obiektem drwin, natomiast teraz dużo simów mu zazdrości. I to nie tylko osiągnięć, ale również żony. Maja Wietrzycka jest świeżą astronautką i poza pasją do swojego zawodu posiada również zamiłowanie do gotowania i zajmowania się rodziną, o której zawsze marzyła. Wiktor i Maja poznali się w pracy podczas misji ratunkowej na planecie Sixam, którą dowodził nasz szalony naukowiec.
Maja w akcie wdzięczności postanowiła zaprosić Wiktora na kolację, która niespodziewanie zakończyła się śniadaniem następnego ranka. Od tego czasu para zaczęła się regularnie spotykać. Układało im się bardzo dobrze a Wiktor czuł się spełniony przy kobiecie, która podzielała jego zainteresowania.

Dlatego też naukowiec postanowił oświadczyć się swojej wybrance. Na miejsce zaręczyn wybrał miejsce, w którym pierwszy raz się spotkali - planetę Sixam.

Zaręczeni simowie szybko wzięli ślub i urządzili, ze względu na dużą rodzinę Wiktora, huczne wesele.

Szczęśliwe małżeństwo szybko spełnili swoje pragnienia - niedawno po ślubie na świecie pojawił się ich syn, Tristano.

Maja i Wiktor starali się o kolejne dziecko, lecz kobieta nie mogła zajść w ciążę. Z tego powodu cała uwaga skupiła się na jedynaku, Tristano, który odziedziczył ciemną karnację po swojej matce i oczy po swoim ojcu. Stał się on zadufanym w sobie jedynakiem, który był oczkiem w głowie swoich rodziców. Maja i Wiktor nie sądzili, że to mogłoby być negatywne - chcieli po prostu dać swojemu dziecku jak najlepsze życie.

***

Małżeństwo wciąż starało się o drugą pociechę, bowiem czuli, że rodzina była jeszcze niepełna. Maja nie mogła zajść w ciążę przez co czuła się upokorzona i zawiedziona. Bała się, że zawiodła swojego męża.

Jednak Wiktor i Maja znaleźli rozwiązanie.

Niedługo po tej rozmowie adoptowali Zoe, inteligentną i chcącą pochłaniać wiedzę dziewczynkę. Jej ulubionym miejscem w domu nie była sauna czy jaccuzi, jak w przypadku Tristano, lecz biblioteczka jej ojca, który był rówież pochłonięty nauką. Gdy Wiktor patrzył na swoją córeczkę, czuł, że widzi w niej swoje odbicie pomimo, że nie są biologicznie spokrewnieni.

Wszystko wydawało się być idealne. Rodzina dogadywała się, spędzała razem czas. Wiktor i Maja czuli, że w końcu są spełnieni.

Maja i Wiktor nawet nie wiedzieli, jak bardzo się mylili.. Zoe czuła się bardzo dobrze w obecności rodziców. W domu dziecka nie czuła się najlepiej i nie miała możliwości rozwoju. Była szczęśliwa, że trafiła na tak dobrych ludzi i.. starszego brata?

No właśnie. Tristano nie patrzył przychylnie na swoją nową siostrzyczkę.. Oczywiście tylko wtedy, gdy matka i ojciec nie mierzyli go wzrokiem.

Jego wzrok był arogancki i niemiły. Nie miał zamiaru zaakceptować Zoe, która odebrała mu całą uwagę rodziców. Przecież to on jest najważniejszy, prawda? Nazwał dziewczynkę "Przybłędą", bowiem jego zdaniem te określenie idealnie określało jej pochodzenie. Bo przyszła jego zdaniem znikąd. Pewnie rodzicom było jej żal i dlatego ją wzięli! Śmiał się z Zoe przed kolegami i młodszymi kuzynami.

Dzieci bywają wredne i dziewczynka bardzo to odczuwała, lecz niczego nie dała po sobie poznać aż do czasu, gdy raz straciła cierpliwość. Nie chciala nienawidzić swojego brata, było jej przykro, że mogł się czuć odrzucony z jej powodu. Zoe chciała tylko mieć ciepłą i kochającą rodzinę. Dlatego też pewnego dnia postanowiła porozmawiać z bratem, aby zażegnać konflikt.

Po tym co usłyszała, łzy zapiekły ją w oczach i czuła, że zbliża się płacz. Pobiegła do swojego malutkiego pokoiku i szlochała cicho.

Nie wiedziała jednak, że akurat w pobliżu był Wiktor i słyszał cierpienie dziewczynki. Gdy wszedł do pokoju, szybko otarła łzy. Było jej naprawdę przykro i bała się, że to co mówił Tristano, mogło być prawdą.

Wiktor był zdziwiony pytaniem Zoe. Wiedział jednak, że jej syn był porywczy i mógł jej coś przykrego powiedzieć.

Zoe postanowiła niczego tacie nie mówić. Po co miała robić sobie więcej problemów? I tak kłótnia z bratem jest lepsza, niż go nie posiadać. Cieszyła się, że teraz miała rodzinę, więc przytuliła się mocno do Wiktora.

Wiktor jednak czuł, że coś było nie tak i doskonale o tym wiedział. Poszedł do sypialni, gdzie jego żona kładła się spać. Postanowił, że o wszystkim jej powie.

Tymczasem Tristano grał w ulubioną grę komputerową i rozmyślał tylko o tym, jak uprzykrzyć życie Zoe, a co więcej, jak się jej pozbyć.

Maja, słysząc słowa syna, była w szoku. Nie spodziewała się, że aż tak nie może odnależć się w nowej sytuacji. Pomyślała jednak, że jeśli da Tristanowi czas, na pewno wszystko wróci do normy. W końcu to tylko dziecko.

Gdy tylko rodzice poszli spać, Tristano wtargnął do pokoju dziewczynki. Wyciągął ją siłą z łóżka.

Zoe czuła łzy w oczach. Co ona mu zrobiła? Przecież niczego nie powiedziała!

Zoe miała przeczucie, że nie będzie miała łatwo.

Ciąg dalszy nastąpi!

Anilewe89

Ojej, dramatyczna historia się szykuje! Ale w dobrym stylu, bardzo zgrabnie napisana i opatrzona pięknymi zdjęciami Czekam na kolejne odcinki i trzymam kciuki za Zoe!

M3lcik

Bardzo mi się podoba. Trafiłaś idealnie z tematem. Dramat małej dziewczynki to przyjemna odmiana wśród historii. Szkoda mi Zoe a takich jak Tristano znam niestety osobiście

kreatora

Bardzo ladna historia z cudownymi zdjeciami. Dzieciaki sa urocze. Nawet Trstiano mimo, ze wydaje sie dosyc wrednym typem

SimDels

Poważny temat,poruszająca historia napewno mająca swoje odpowiedniki w realny życiu co do relacji rodzeństwa ale jest i ciekawy wątek z insza planetą więc ciekaw jestem bardzo co nastapi dalej, zaintrygowałaś także tajemniczym tytułem

toangiee

@Anilewe89 @M3lcik @kreatora @SimDels dziękuję bardzo za pozytywne opinie! To naprawdę wielka motywacja! Niebawem pojawi się kontynuacja.. Tytuł dobrałam taki, aby właśnie intrygował i zachęcał więc cieszę się, że taki efekt osiągnęłam

ANIA3

romantyczna para naukowców z wielkimi sercami Tristano na pewno jeszcze przez długi czas nie odpuści, tylko żeby nie musiało dojść do wielkiej tragedii by docenił to, co ma.

Kropka_

Tristano jest w końcu tylko małym, trochę rozpuszczonym jedynakiem. Pewnie jeszcze nie raz uprzykrzy Zoe życie . Jestem ciekawa co wydarzy się w kolejnych odcinakach tej historii? Pozdrawiam serdecznie.

Anna_vel_annA

bardzo fajne zdjęcia, kapitalne simy, a przede wszystkim łączysz i opowiadanie i komiks więc jest ciekawie, pozdrawiam!

Cayrees

ładnie napisana i okraszona świetnymi fotkami, choc nieco dramatyczna historia ♥♥♥
zauwazyłam, że miny simów bardzo pasują do tekstów, cała historia brzmi i wygląda bardzo realistycznie a to oznacza, że czytelnik na bank zwróci uwagę na szczegóły i emocje wyrażone przez autora, fajnie sie taką historyjke czyta
spodobało mi się, czekam na dalszy ciąg ♥

toangiee

Cześć! Czas na ciąg dalszy Zakazanej ale wiecznej

***

Zoe próbowała unikać brata wszelkimi sposobami. Często przesiadywała w swoim pokoju, używając komputera, odrabiając lekcje lub po prostu czytając. W domu Wietrzyckich była zasada, że podczas posiłków rodzina była w komplecie przy stole, więc dziewczynka nie mogła całkowicie uniknąć konfrontacji z Tristano.

Pewnego dnia, gdy rodzice byli w pracy, dziewczynka podstanowiła iść do salonu i pooglądać bajki. Zastała tam jednak swojego brata, który nie mógł nie wykorzystać nieobecności Mai i Wiktora na dogryzanie Zoe.

Od tamtej pory Zoe starała się unikać nie tylko Tristano lecz również rodziców. Było jej z tego powodu bardzo przykro, bowiem kochała Maję i Wiktora. Wiktor był oczarowany swoją córką, widział w niej cząstkę siebie pomimo tego, że była adoptowana. Jego zdaniem ta adopcja to było przeznaczenie. Zoe jednak starała się szybko i w ciszy jeść wspólny posiłek z rodzicami, iść na dół odrobić lekcje i zapaść w sen, aby ulżyć wyrzutom sumienia i cierpieniu.

Pewnego wieczoru, gdy Zoe była sama w jadalni, przyszedł do niej Wiktor, który dopiero skończył pracę. W stroju naukowca prezentował się wspaniale i Zoe nie mogła wyjść z podziwu. Ojciec był dla niej inspiracją. Wiedziała, że doszedł do wszystkiego swoją ciężką pracą i miała zamiar zrobić w przyszłości to samo. Akurat odrabiała lekcje i ojciec postanowił jej pomóc, czując, że poświęcał jej za mało uwagi. Tak naprawdę to Zoe go unikała, lecz on odczuwał to inaczej. Zrzucał winę na siebie. Dziewczynka tęskniła za ojcem.

Tristano oczywiście nie dał spokoju Zoe całkowicie. Może docinki i kłótnie zniknęły, lecz śmianie się z kolegami i wyraz twarzy pozostał.

Pewnego dnia cała rodzina wybrała się do parku. Maja i Wiktor zajęli się zbieraniem niezbędnych roślin to eksperymentów, Tristano bawił się na placu zabaw z kuzynami.

Zoe postanowiła zagrać w szachy. Nagle przysiadł się do niej wujek, szwagier Wiktora, Cyprian. Sam uwielbiał grać w szachy i przyłączył się do dziewczynki, wiedząc oczywiście, że jest to córka Mai i Wiktora.

[/center]

Zoe bardzo cieszyła sie z czasu spędzonego z wujkiem Cyprianem. Śmiała się, opowiadała dowcipy o zadku kurczaka i rozmawiała o logice. Czuła, że coś zaczynało się poprawiać, że mogła czerpać radość z życia wiedząc, że jej brat jej nienawidzi. Tristano, słysząc to, że wujek porównał Zoe do Wiktora, szybko podszedł do tej dwójki.

I wtrącił, że przecież Zoe jest adoptowana. Miał ochotę dodać, że jest przybłędą, ale nie mógł, bo przecież Cyprian mógłby wszystko powiedzieć rodzicom. Zoe czuła, że znow zachciało jej się płakać, lecz nie okazała tego przed swoim wujkiem i Tristano, który czerpałby z tego największą satysfakcje.

Tristano, zawiedziony niepowodzeniem swoich słów, wrócił wściekły na plac zabaw. Jak ona śmiała wtrącać się do jego rodziny? Wszyscy zaraz ją zaczną lubić i co, on przestanie mieć dla nich znaczenie? Babcia i dziadek nie żyli, ale na pewno gdy spotka ich duchy, też będą ją uwielbiać. Co w tej przybłędzie było nie tak? - Takie myśli przechodziły przez głowę Tristano.

Wkrótce dołączyli Wiktor i Maja. Zoe była znów pochłonięta grą z Cyprianem. Wiktor, widząc ten obrazek, uśmiechnął się do swojej żony. Maja była dość zamknięta w sobie i skryta, więc okazywała mniej radości, niż czuła. Astronautka jednak również była szczęśliwa, widząc uśmiech na ustach dziewczynki, której postanowili podarować lepszą przyszłość i rodzinę. Rodzina Wietrzyckich była bardzo zgrana, spotykali się raz na tydzień w gronie i rozmawiali, jedząc pyszne obiady przygotowane przez Maję czy Gabrielę - żonę Cypriana.

[/center]

Maja postanowila przygotowac kolację w parku. Skoro już tam byli, to po co mieli wracać do domu? Jesień była ciepła i przyjemna. Tristano obserował wszystko z boku. Widząc roześmianą twarz Zoe, czuł zazdrość i stawał się coraz bardziej wściekły. A to wszystko potęgowało to, że Maja i Wiktor wydawali się być tym faktem równie zachwyceni.

Następnego ranka nic się nie działo oprócz tego, że Maja i Wiktor postanowili zabrać dzieci na obóz. Od dawna nie spędzali razem czasu i rodzice czuli, że zaniedbali swoje ukochane pociechy. Wzięli urlop w pracy i postanowili zrobić Tristano i Zoe niespodziankę. Zoe natomiast czuła się wspaniale. Od dawna nie spędziła tak wspaniałego dnia i nawet Tristano wyglądał na takiego, jakby dał sobie z tym wszystkim spokój. Może była jeszcze nadzieja na to, że się zaprzyjaźnią?

Granitowe Kaskady zachwycały swą wspaniałością nawet jesienią. Kolorowe liście i drzewa zachwyciły Zoe od niemal pierwszego wejrzenia. Rodzina wynajęła skromny domek nad jeziorem. Maja od razu wzięła się za gotowanie i przygotowała grillowane owoce, jedne z najbardziej ulubionych dań Wiktora. A zresztą, Wiktor uwielbiał każde danie, które przygotowywała jego żona.

Zoe nie chciała aby Wiktor zmuszał Tristano do spędzania z nią czasu. Wolała o stukroć spędzić go z ksiązką lub rodzicami. W końcu brat musiał zrozumieć, że rodzice nie mogli o niczym się dowiedzieć. A dowiedzieliby się, gdyby otwarcie im powiedziała, że nie chce albo nie może spędzać z nimi czasu. To dlatego tak bardzo ucieszyła się na ten wyjazd. Będzie mogła spędzić czas z rodzicami bez strachu, że Tristano cokolwiek zobaczy.

Zoe poszła na ryby z Tristano z nadzieją, że jednak może coś się zmieniło. W końcu był tylko dzieckiem, więc mógł zrozumieć, że Zoe była w stanie pokochać go jak swojego rodzonego brata. Dziewczynka pomimo jego niechęci, żywiła do niego przywiązanie i nie mogło do niej dotrzeć, że Tristano miał zły charakter. Zdaniem Zoe każdy człowiek miał w sobie zalety i jej brat na pewno miał ich wiele. W końcu był biologicznym dzieckiem dwójki wspaniałych ludzi jakimi są Wiktor i Maja. Zaczęła więc rozmowę w przyjazny sposób.

Niestety, prawda była inna. Tristano był wściekły. Nie mógł okazać tego w domu przy rodzicach, więc z premedytacją wyciągnął dziewczynkę z domku. Ryby, które zaproponował ojciec, były tylko pretekstem. I tak zamierzał to zrobić prędzej czy później. Musiał jej pokazać, że to on był najważniejszy, a Maja i Wiktor nie byli jej rodzicami.

Tristano rzucił się na Zoe i ją pobił. Nie wiedział jednak, że w oddali ktoś stał i wszystko słyszał. Był to Maksymilian McFarling - syn prezesa największej korporacji w Oazie Zdrój oraz wiceprezesa innej dobrze prosperującej firmy, którym jest jego matka. Pomimo tego, że chłopiec żył w dużym dostatku, nie był obojętny na cierpienie innych. Sam miał mało przyjaciół ze względu na pozycje jego rodziców. Słysząc krzyki, odwrócił się i zobaczył bijące się rodzeństwo.

Postanowił podejść i zapytać się dziewczynki czy wszystko w porządku. Gdy ją zobaczył to przystanął. Miała na sobie za duże do owalu głowy okulary, długie, brązowe włosy i przepiękne oczy, które wyrażały smutek. Jej brat uciekł, nawet się na nią nie oglądając. Maks gardził takimi ludźmi, interesowało go tylko, czy dziewczynce nic się nie stało. Pragnienie opiekowania się nią pojawiło się.. jakby znikąd. Automatycznie. Odwrócił się i sprawdził, czy nikogo nie ma i podszedł do Zoe, która próbowała się uspokoić. Była obolała i płakała.
Miała ochotę odejść, wejść do wody i się utopić. Czy człowiekowi można tak łatwo odebrać nadzieję na lepsze życie? Wszystko było dobrze aż całe dwa dni. W sumie jeden i jedną czwartą dnia. Nienawiść do Tristano zaczęła wzrastaść w ogromnym tempie, zastępując pozytywne odczucia Zoe. Nie lubiła nienawidzić, ale nie potrafiła tego opanować i dlatego płakała.
Nagle ktoś ją zawołał i zapytał, czy dobrze się czuje. Otarła łzy i spojrzała na chłopca, który pojawił się znikąd. Skąd on się wziął? Czy widział wszystko? Miał ciemniejszą karnację, ciemne włosy i piękne, zielone oczy. To niebywałe, pomyślała Zoe. Już sam fakt, że chłopak miał zielone oczy i ciemną karnację było wyjątkowe. Pomimo, że byli w lesie, miał na sobie luźne jeansy, trampki i elegancką koszulę pod swetrem. Wyglądał na kogoś z bogatej rodziny, lecz niczego nie powiedziała. Zmrużyła oczy i stwierdziła, że jego akcent nie jest taki jak w Wierzbowej Zatoczce. Musiał przyjechać skądś z daleka.

Było jej naprawdę przykro, że tak powiedziała, dlatego odwróciła się by nie patrzeć w szczerość, która biła z oczu chłopca. Musiała jednak powstrzymać łzy, bowiem wiedziała, że sprawiła mu na pewno swoim zachowaniem przykrość. Chłopiec, niewzruszony, dalej stał w tym samym miejscu, jakby o czymś rozmyślając.

Zoe stwierdziła, że nie warto się mazgaić. Poczuła, jak na usta wchodzi jej uśmiech i zwróciła się do ciemnowłosego chłopca. Ucieszyła się gdy zobaczyła, że dalej za nią stał.

I tak zaczęła się rozmowa. Zoe musiała przyznać, że rozmawiało im się naprawdę przyjemnie i łatwo. Temat za tematem. Zaczęło się od tego, że zapytali o swoje pochodzenie. Okazało się, że chłopiec jest z Oazy Zdrój, pustynnego miasta, które było bardzo daleko od Wierzbowej Zatoczki. Zoe nigdy tam nie była, lecz zawsze chciała zobaczyć, jak wygląda pustynne, bardzo znane, miasto. Dowiedziała się także, że chłopiec jest tu również z rodziną. Okazało się, że mają wspólne zainteresowania - logikę.

Zoe, słysząc o szachach, ucieszyła się, że ktoś podziela jej zainteresowania. Bo przecież.. Jak nie mogła teraz grać z ojcem z powodu Tristano, to może z nim by pograła? Czuła, że znów łzy napływają jej do oczu. Nie, nie mogła się rozkleić przed nowo poznanym chłopcem.. To byłby wstyd. Zacisnęła powieki, lecz nie potrafiła opanować emocji. Chlopiec jednak w ogole nie czuł się źle z powodu tego, że była smutna. Czuł współczucie i chęć zaopiekowania się Zoe. Postanowił ją rozweselić, bowiem tylko tyle mógł zrobić.

Zoe spojrzała na niego zdziwiona. Coz takiego chcial jej pokazać? Zgodziła się jednak. Kazał jej się położyć na ziemi i spojrzeć w gwiazdy.

Dla Zoe był to bardzo miły gest. Spojrzała na tą najjaśniejszą gwiazdę, która zwała się gwiazdą polarną. Chłopiec zaczął jej opisywać wszystkie konstelacje i gwiazdozbiory, widać było że dużo na ten temat wiedział. Była niemalże pewna, że przesiadywał z ojcem i to on go tego nauczył. Czuła woń jego perfum, słodkich i przyjemnych dla jej nozdrzy. Uśmiechnęła się sama do siebie, ciesząc się chwilą. Gdy jednak dotarło do niej, że jest z tak daleka, zasmuciła się. Dzięki niemu zapomniała chociaż na chwilę o wrednym Tristano.
Maks nie wiedział dlaczego to zrobił. Po prostu czuł, że tak trzeba. Lubił dawać radość innym.
Leżeli tak razem przez bardzo długo, relaksując się na łonie natury. Rozmawiali. O sobie, o tym co ich interesuje. W większości to chłopiec pytał Zoe o jej życie. Dowiedział się, że świetnie idzie jej w szkole, że jej marzeniem jest opanować logikę do perfekcji a przede wszystkim wiedział,że jest spragniona rodzinnego ciepła. Zoe nie powiedziała mu, że jest adoptowana ani jakie ma problemy. Połączyła ich zwykła rozmowa.

Nie mieli świadomości, ile te imiona będą dla siebie znaczyć.

Ciąg dalszy nastąpi.

***
Przepraszam, że się tak rozpisałam, ale nie mogłam przestać pisać!
Dziękuje za wszystkie pozytywne komentarze, które mnie motywują! Buziaki.

bobas52

Bardzo smutna ta historia . Opisujesz praktycznie to czego doświadczają dzieci,które są adoptowane przez rodziny posiadające własne dzieci... coś co może zdarzyć się w realnym życiu.
Nawet małe dziecko, kiedy na świat przychodzi brat czy siostra, odczuwa zazdrość. Tym większą, kiedy przez dłuższy czas było jedynakiem, i miało rodziców tylko dla siebie. Nie potrafi zrozumieć, że nowy członek nie zabiera mu miłości rodziców, bo oni nadal go kochają tak samo, tylko teraz tę miłość dzielą na dwoje.
Tristano nie był przygotowany na pojawienie się "siostry". Z drugiej strony źle się stało, że rodzice tak mało czasu poświęcali swoim pociechom. Może wcześniej zauważyliby narastającą wrogość syna do przybranej córki.
No cóż czasami z racji nadmiaru obowiązków nie widzimy, że coś złego dzieje się w rodzinie ... i dopiero kiedy problem zacznie nabrzmiewać próbujemy łagodzić konflikty.

Będę pilnie obserwować dalsze losy Zoe. Równocześnie sądzę, że dopiero co poznany kolega Maks, będzie dla niej sporym wsparciem w sytuacji, w której się znalazła.
Pozdrawiam.

Anilewe89

Bardzo lubię tą historię! Jest taka prawdziwa, taka dojrzała! Niby smutna, ale z promyczkami słońca i nadzieją na przyszłość. Bardzo fajnie, że Zoe spotkała na swojej drodze Maksa. Jestem strasznie ciekawa jak to wszystko potoczy się dalej!

Ktosik

Piękne zdjęcia, i piękna historia, choć smutna.
Dzieci potrafią być okrutne, i świetnie to pokazałaś w tej historyjce. Tristano, był rozpieszczanym jedynakiem, i chyba nie może się pogodzić z faktem, że teraz jest jeszcze ktoś oprócz niego w rodzinie. Miejmy nadzieję, że Zoe znajdzie pocieszenie w przyjaźni z poznanym Maksem.

dzidziak86

Wspaniałe zdjęcia i bardzo ciekawa historia, choć smutna. Czekam na kolejne odcinki i mam nadzieję, że Zoe uda się zaprzyjaźnić z Maksem, a z czasem może i Tristano zrozumie jak fajnie jest mieć siostrę

SimDels

Niesamowita historia choć smutna i poważna. Dzieci bywają sprytne i zazdrosne i ciekawie to oddajesz. Zoe ma przez to niezły mętlik w głowie i smutne dzieciństwo w poczuciu poniżenia. Plany Tristano chyba zawsze skutecznie będą psuć dorośli tylko co będzie kiedy on już dorośnie ?

krulih2

Piękna, poruszająca historia,w której może się wiele wydarzyć i która może mieć wiele zakończeń. Z największą przyjemnością będę obserwował dalsze losy Zoe i jej nowej rodziny

Kropka_

Nawet dziecko, a może zwłaszcza dziecko! potrafi być takie okrutne i bezlitosne dla innego dzieciaka . Jedno jest pewne, Tristano potrzebuje pomocy i uwagi, bo ma problemy ze sobą! Pewnie przydałaby się jakaś rozmowa z psychologiem dziecięcym . No, ale skoro rodzice nie zauważają tego konfliktu, to dalej będzie tylko gorzej . Super historia, czekam na cd. Pozdrawiam

ANIA3

Zoe chyba znalazła bratnią duszę jeśli to przeznaczenie, to odległość nie będzie mieć znaczenia

M3lcik

Wzruszająca historia. Tak mi szkoda Zoy. Jest taką uroczą dziewczynką. Niestety wiem z doświadczenia,że adoptowane dzieci mają ciężko w nowych rodzinach szczególnie gdy sa w nich już inne, starsze dzieciaki.

toangiee

Zoe wraz z rodziną dalej przebywali w Granitowych Kaskadach. Spędzali z sobą bardzo dużo czasu. Spacerowali, łowili razem ryby i grillowali. Śmiali się i opowiadali sobie historie o duchach, co przerażało dzieci. Zoe czuła się dobrze, zwłaszcza po tym jak poznała Maksa. Dzień po tym jak rozmawiali, nie widziała go. Domyślała się, że zwiedzał z rodziną tak samo jak i ona. Jednakże za każdym razem rozglądała się dookoła z nadzieją, że zobaczy swojego nowego znajomego.

Następnego dnia przechadzała sie sama przez las. Zoe lubiła przebywać na świeżym powietrzu i cieszyła się z tego wyjazdu zdecydowanie bardziej niż Tristano, który i tak spędzał czas przed laptopem Wiktora. Śpiew ptaktów i delikatny wiatr sprawiał, że dziewczynka się odprężała. Miała nadzieję, że sytuacja nie zmieni się nawet gdy wróci do domu. Rozmyślała o tym, że jeśli Tristano da jej spokój, to naprawdę będzie mogła w końcu w pełni poczuć, że naprawdę ma dom.

Nagle poczuła, że ktoś się na nią patrzy. Odwróciła się i zobaczyła Maksa. Serce zaczęło jej bić ze szczęścia i uśmiechnęła się szeroko, gdyż właśnie jej myśli krążyły dookoła chłopca. Był ubrany tak samo jak wtedy, gdy go poznała. Spojrzał na nią również roześmianym wzrokiem. Prawda była taka, że Maks szedł za dziewczynką. Chciał już wcześniej sie z nią przywitać, lecz widział, że była zamyślona. Nie chciał jej przeszkadzać, a tym bardziej zgubić, więc starał się dyskretnie iść za Zoe.

Zoe zdziwiła się. Maks nie wyglądał na szczęśliwego. Czy on czasami nie przyjechał wypocząć z rodzicami? Dlaczego nie chcieli się z nim bawić? Pomimo pracy powinni przecież znaleźć czas. Jej rodzice też byli zapracowani, a jednak spędzali ze sobą trochę czasu. Gdy usłyszała o konferencji na świeżym powietrzu, zrozumiała, że jego rodzice muszą być bardzo bogaci. Zwłaszcza, że była to podróż w celach biznesowych. Nie chciała wtrącać sie w nie swoje sprawy, lecz Zoe to jeszcze dziecko - nie potrafiła nie zapytać.

Wyraznie widziala, ze Maks nie chcial rozmawiac. Byla ciekawa tego, jakich ma rodzicow, jaka jest jego siostra, jaki ma dom.. Lecz postanowila nie pytac. Nie chciala sploszyc swojego nowego przyjaciela.

Zoe czuła, że w końcu dojdzie do takiej rozmowy. I tak miała powiedzieć Maksowi prawdę o swoim pochodzeniu. Wstydziła się, oczywiście, że się wstydziła. Po tym jak traktował ją Tristano, bała się, że Maks zachowa się podobnie. Jednak różnił się od jego charakteru, i to bardzo. Zacisnęła oczy i powiedziała mu prawdę o sobie, prosząc silę wyższą, aby Maks nie uciekł z tego powodu. Może nie będzie chciał się z nią przyjaźnić przez to, że wychowywała się w domu dziecka?

Maks momentalnie zrozumiał, dlaczego jej brat się nad nią znęcał. Sam pochodził z bogatej rodziny i był jakiś czas jedynakiem, lecz rodzice nauczyli go, że należy dzielić się tym, co się ma. Nie każdy bowiem miał w życiu tyle szczęścia. Zoe, pomimo tego, co ją spotkało, była naprawdę pogodną dziewczynką. Nie rozumiał jednak postępowania jej brata. Dlaczego nie mógł zaakceptować swojej nowej siostry? Maks domyslał się, że był rozpieszczonym jedynakiem.
Zoe jednak czekała na odpowiedź swojego kolegi. Dlaczego się nie odzywał? Na pewno pomyślał o niej źle. Pomyślał, że na pewno jej życie jest patologiczne, bo pochodzi z domu dziecka. Niemal każdy sim, słysząc że ktoś jest z domu dziecka, myśli o patologicznym towarzystwie. Ale przecież ona taka nie była. Trzymała się z daleka od takich dzieci.. Miała własne wartości. Maks wciąż się nie odzywał, myślał nad czymś intensywnie, a Zoe nie mogła powstrzymać emocji. Skoro nie chciał z nią rozmawiać, to może lepiej by zrobiła, jakby sobie poszła? Nie będzie mu się narzucać, skoro postanowił już z nią nie rozmawiać. Po co w ogóle mówiła mu prawdę? Mogła trzymać język za zębami. Jest aż tak słaba, że musi wszystkim opowiadać o swoich problemach?

Maks zdziwił się. Jak Zoe mogła tak pomyśleć.. I o jakiej przybłędzie mówiła? Dla niego nie miało znaczenia, skąd pochodzi.. I gdzie mieszka. To wnętrze człowieka jest najważniejsze, tak go nauczyli rodzice. A z tego co zauważył to wnętrze Zoe naprawdę pokazywało się z jak najlepszej strony. Jak na tak małą dziewczynkę była niezwykle inteligentna i dojrzała. Maks domyślał się, że dom dziecka tak na nią zadziałał. Miał ochotę zapytać się co się stało z jej biologicznymi rodzicami, lecz pomyślał, że nie będzie jej ranić. Jeszcze nie czas na takie pytania. Zanim Zoe zdążyła odejść, wziął ją w ramiona, bo tylko to mógł dla niej zrobić. Wiedział i czuł, że było jej ciężko. Jeszcze bardziej chciał się nią opiekować.
Zoe, słysząc pieszczotliwe "Zet", które wymawiał Maks, poczuła się lepiej. Lubiła, gdy tak ją nazywał. Nikt inny tak do niej nie mówił. Ucieszyła się, słysząc słowa Maksa. Zdziwiła się też, czując jak porwał ją w swoje drobne ramiona. Czuła, że stał się jej przyjacielem, wiedząc o jej sekrecie. Życie w końcu zaczęło sie dla niej jakoś układać. Ciągle jednak miała świadomość, że będzie musiała wyjechać. Tak samo jak i Maks.

Zoe poczuła wdzięczność wobec Maksa. Czuła, że po policzkach spływają jej łzy szczęścia. Doczekała się przyjaciela. Może z daleka, ale najważniejsza była więź. Przyjaciel od pierwszego wejrzenia, mogła tak nazwać swojego Maksa. Po tym jak pokazał jej, że lubi ją taką jaką jest, oddałaby za niego i dla niego, wszystko. Powierzyłaby mu każdą tajemnicę. Wyjazd do Granitowych Kaskad musiał być przeznaczeniem.
Maks natomiast wiedział, że będzie musiał niedługo Zoe opuścić. Tak samo jak i ona jego. Mieszkali daleko od siebie, a jego ojciec nie robił interesów w tak małej miejscowości, w jakiej mieszkała jego przyjaciółka.

Przyjaciele postanowili nie przejmować się więcej smutkiem i spędzić razem czas, póki mogli. A im przyjemniejszy był, tym szybciej mijał. Postanowili zagrać w szachy. I Maks, i Zoe lubili logikę więc rozgrywka mogłaby być ciekawa.

Zoe wygrala! Zaczęła coraz bardziej otwierać się przed Maksem. Zaczęła się z nim przekomarzać, aby myśli związane z opuszczeniem tego miejsca, odeszły. Było jej tak dobrze i błogo z dala od Tristano, z dala od domu, z Maksem.

Zielone tęczówki Maksa przeniosły się na Zoe. Zieleń połączyła się z zielenią. Cos było w tej dziewczynce co naprawdę mu się spodobało. Oczy, uśmiech. Jej uśmiech był taki szczery. I beztroski. Wydawała się być tu naprawdę szczęśliwa. I musiał przyznać, że była też inteligentna. Większość dzieciaków w prywatnej szkole do której uczęszczał była rozpuszczona. Zoe zaś była wychowana, miła i inteligentna. Żałował, że nie mógł jej mieć obok siebie. Bardzo dobrze mu się spędzało z nią czas. Mogł ją nazwać swoją pierwszą, prawdziwą przyjaciółką. Inni bali się jego ojca, więc miał ograniczoną ilość przyjaciół. O tym myślał i obserwował dziewczynkę, tracąc rachubę czasu.

Zoe zdziwiła się. Dlaczego jej się tak przyglądał? Może mu się spodobała? Ah, przecież jest za mała na chłopaków! Zachichotała pod nosem.

Na zewnątrz zrobiło się już całkiem ciemno. Wiedzieli, że godzina rozstania zbliża się nieubłagalnie. Do końca dnia rozmawiali o sobie. O szkole, o rodzicach. A raczej Zoe więcej o nich opowiadała. Maks był skryty - wolał słuchać niż opowiadać o sobie. Nie wstydził się swojej rodziny. Kochał swoich rodziców i siostrę, lecz był tak zainteresowany Zoe, że nie miał czasu skupiać się na sobie. Chciał wykorzystać dany im czas jak najbardziej, zwłaszcza, że nie wiedział, czy dziewczynka miała komputer. Jeśli tak, bez problemu mogliby ze sobą pisać, nawet będąc kilkaset kilometrów od siebie. Obserwowali niebo, lecz tego wieczoru nie było widać gwiazd. Jednak nie miało to znaczenia. Śmiali się i cieszyli swoim towarzystwem.

Nagle Zoe poczuła smutek swojego towarzysza. Jej też było smutno, że niedługo będą musieli się rozstać. Nawet jeśli mieliby ze sobą spędzić dwa tygodnie, byłoby to mało. Tak czuła. Postanowiła coś sobie obiecać. Sobie i Maksowi.

Para przyjaciół spojrzała na siebie.. Nie wiedzieli, że będzie to mógłby to być ostatni raz.

Nastał nowy poranek. Zoe spała tej nocy wyjątkowo dobrze. Po powrocie ze spotkania z Maksem, czuła w sobie ogrom energii. Jakby ten chłopiec ją jej dawał. Przyjaciół poznaje się w biedzie - te przysłowie tutaj pasowało idealnie. Zoe czuła się lepiej, wiedząc, że Maks już wszystko o niej wie. Nie musiała nic ukrywać i akceptował ją taką, jaką jest. Gdy zeszła rano na śniadanie, uśmiechnęła się nawet do swojego brata.

Jednak w czasie, gdy trójka simów była na dole, Wiktor wyszedł. Od kilku dni dostawał wiadomości i telefony z niepokojącymi informacjami.

* Przepraszam za błąd! - laboratorium

Zmartwiony Wiktor wrócił do salonu, gdzie rodzina zaczynała jeść śniadanie. Tristano, Maja i Zoe byli w jak najlepszych humorach. Śmiali się i rozmawiali ze sobą wesoło. A przynajmniej Tristano z mamą - Wiktor od dawna widział, że nie napawał miłością do swojej siostry.
Musiał powiedzieć swojej rodzine prawdę. Na tym polegały relacje, prawda? Musiał. Musiał powiedzieć, że muszą wracać. Spojrzał na zegarek. Czuł pod na czole. Została godzina do następnej doby hotelowej. Jeśli zostaną, będą musieli zapłacić kolejne pieniądze.. A te będą im teraz bardzo potrzebne. Był niewinny, ale prawo nie zawsze było sprawiedliwe.

Zoe słuchała rodziców, lekko zdenerwowana. Jak to możliwe? Mieli zostać kilka dni. Czy tata musiał wracać do pracy? Na dodatek była umówiona z Maksem, musiała więc zapytać ojca o zgodę. Nie mogła go tak wystawić. Nie mogliby się spakować i opuścić domku, albo poprosić o przedłużenie tylko o kilka minut? Myślenie małej dziewczynki niekiedy bywało naiwne, lecz bardziej optymistyczne.

Po oświadczeniu Wiktora, rodzina zamilkła. Zrobiło się cicho.. jakby coś w ich życiu się zmieniło. Czuli, że się zmieni.

Zoe szybko się spakowała i wybiegła z domu. Nie wiedziała, gdzie mieszkał Maks. Nie znała nawet jego numeru telefonu. Chciała go odnaleźć i mieć z nim kontakt. Co miała zrobić? Musiała chodzić po lesie i krzyczeć jego imię. Mogłaby nawet spędzić tak cały dzień, aby go tylko znaleźć. Czuła, że jest bliska łez.

Niestety, Maksa nigdzie nie było.. A rodzina Wietrzyckich musiała już opuścić domek. Wiktor zawołał Zoe, widząc, że bardzo jej na czymś zależało. Było mu przykro, że musiał przerwać tak radosne chwile swojej rodziny.
Zoe rzuciła jeszcze raz krótkie spojrzenie na miejsce, gdzie ostatnio rozstali się z Maksem, szukając śladu, nadziei.. Czegokolwiek. Kawałka jego czerwonego swetra.. Czarnej czupryny.. Zielonych oczu. Jednak nie zobaczyła niczego i nikogo. Czuła łzy w oczach, lecz zacisnęła powieki i odwróciła się, zostawiając za sobą coś ważnego.

Zoe wróciła do domu, przygnębiona. Nagle przypomniało jej się, że robili sobie z Maksem zdjęcia.. Szybko je wydrukowała i powiesiła na ścianie, nad łóżkiem. Spojrzała się smutno na twarz swojego odległego przyjaciela. Jak mogła nie zapytać go o numer telefonu? O cokolwiek? Przecież była pewna, że jeszcze się spotkają.. Będzie przeszukiwać cały internet, aby znaleźć Maksa. Jej Maksa, który nazywał ją Z.

W tym samym czasie Maks biegl na spotkanie z Zoe. Jego rodzice pozwolili mu wyjść dopiero teraz. Miał nadzieję, że się nie spóźni.

Gdy przyszedł w umowione miejsce, Zoe tam nie było. Zerknął nerwowo na zegarek. Nie spóźnił się wcale. Może kilka sekund, a pół minuty już tutaj stał. Jeszcze wcześniej widział z daleka, że Zoe tam nie ma. Myślał nerwowo i rozglądał się.

W końcu postanowił iść na ławkę i poczekać.

I czekać..

I czekać..

***

Jeszcze raz ślicznie dziękuję za wszystkie komentarze!
Cieszę się ogromnie, że zainteresowałam was przygodą Zoe
Ściskam was mocno