Dark Side - Rozdział l
KlaudiaFigiel
Posty: 713 Member
w Historie
Alice żyła w skromnym domku w Sunset Valley. Była zabawną, przyjazną i wygadaną dziewczynką. Mieszkała ze swoim tatą, Max'em. Pewnego dnia wszystko się zmieniło. Przeprowadziła się do domu w Moonlight Falls.
- Tato, nie podoba mi się ten dom, jest straszny.
- Co? On jest piękny! Chodźmy go obejrzeć.
I tak się stało. Mimo że rzeczywiście był ładny, Alice czuła, że coś z nim nie tak. Gdy nadeszła noc, Alice położyła się.
- Dobranoc Alice! - powiedział jej tata
- Dobranoc! - odpowiedziała.
Dziewczyna nie mogła zasnąć. Czuła że coś jest nie tak. Nagle usnęła. W śnie widziała jak jakaś kobieta wiezie ją konno do jakiegoś o.p.u.s.z.c.z.o.n.e.g.o domu. Na koniec powiedziała "Kocham cię, bądź czujna i odważna". Takie sny bywały coraz częściej. Był niedzielny poranek i Alice poszła do swojego ojca.
- Tato chcę z tobą porozmawiać... - powiedziała niepewnie Alice.
- Tak córko? - odpowiedział.
- Czy... czy ja jestem adoptowana? - zapytała Alice ze łzą w oczach.
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - zapytał z powagą.
Alice odmachnęła głową
- Pewnego ponurego ranka poszedłem do sklepu kupić coś do obiadu. Nagle znalazłem cię przy o.p.u.s.z.c.z.o.n.y.m domu. Byłaś cała zmarznięta. Postanowiłem cię przygarnąć. Zauważyłem obok ciebie napis: "Proszę, jeżeli znalazłeś/aś to dziecko, zajmuj się nim jak swoim".
Alice wypłynęły łzy. Od początku myślała że nie jest adoptowana. Jednak się myliła.
Dziewczyna poszła spać. Znowu miała ten okropny sen. Mimo że bardzo chciało jej się spać, całą noc myślała kim jest i kim są jej biologiczni rodzice.
Następnego dnia był pierwszy dzień w szkole. Alice weszła do klasy a pani powiedziała:
- Dzieci, o to nowa uczennica, Alice.
Divy zaczęły się śmiać. Sophia powiedziała do Andrew'a i James'a:
- Ej, może przyjmiemy ją do naszej paczki?
James i Andrew kiwnęli głową.
Po godzinie lekcyjniej grupa podeszła do Alice.
- Hej, chcesz być w naszej grupie? - powiedziała Sophia.
- Pewnie, jestem Alice - powiedziała nowa uczennica.
Alice siadła smutna na ławca. Andrew podszedł i usiadł obok niej.
- Co się stało, Alice? - zapytał Andrew.
- Od niedawna wiem, że zostałam porzucona a mój tata, z którym mieszkam nie jest moim biologicznym tatą. - powiedziała ze łzami Alice.
- A nie możesz się z tym pogodzić? - dodała Sophia.
- Coś mi nie daje spokoju. Czuję że muszę to odkryć. - odpowiedziała Alice.
Nagle stało się coś co Alice się nie spodziewała.
- Pomogę ci odkryć to. - powiedział James.
- Ja też! - dodała Sophia.
- I ja! - powiedział Andrew.
Alice zaskoczona powiedziała:
- Chyba już wiem od czego zacząć...
I jak? Zapraszam do komentowania!
Może dodam obrazki ale to nie teraz
- Tato, nie podoba mi się ten dom, jest straszny.
- Co? On jest piękny! Chodźmy go obejrzeć.
I tak się stało. Mimo że rzeczywiście był ładny, Alice czuła, że coś z nim nie tak. Gdy nadeszła noc, Alice położyła się.
- Dobranoc Alice! - powiedział jej tata
- Dobranoc! - odpowiedziała.
Dziewczyna nie mogła zasnąć. Czuła że coś jest nie tak. Nagle usnęła. W śnie widziała jak jakaś kobieta wiezie ją konno do jakiegoś o.p.u.s.z.c.z.o.n.e.g.o domu. Na koniec powiedziała "Kocham cię, bądź czujna i odważna". Takie sny bywały coraz częściej. Był niedzielny poranek i Alice poszła do swojego ojca.
- Tato chcę z tobą porozmawiać... - powiedziała niepewnie Alice.
- Tak córko? - odpowiedział.
- Czy... czy ja jestem adoptowana? - zapytała Alice ze łzą w oczach.
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - zapytał z powagą.
Alice odmachnęła głową
- Pewnego ponurego ranka poszedłem do sklepu kupić coś do obiadu. Nagle znalazłem cię przy o.p.u.s.z.c.z.o.n.y.m domu. Byłaś cała zmarznięta. Postanowiłem cię przygarnąć. Zauważyłem obok ciebie napis: "Proszę, jeżeli znalazłeś/aś to dziecko, zajmuj się nim jak swoim".
Alice wypłynęły łzy. Od początku myślała że nie jest adoptowana. Jednak się myliła.
Dziewczyna poszła spać. Znowu miała ten okropny sen. Mimo że bardzo chciało jej się spać, całą noc myślała kim jest i kim są jej biologiczni rodzice.
Następnego dnia był pierwszy dzień w szkole. Alice weszła do klasy a pani powiedziała:
- Dzieci, o to nowa uczennica, Alice.
Divy zaczęły się śmiać. Sophia powiedziała do Andrew'a i James'a:
- Ej, może przyjmiemy ją do naszej paczki?
James i Andrew kiwnęli głową.
Po godzinie lekcyjniej grupa podeszła do Alice.
- Hej, chcesz być w naszej grupie? - powiedziała Sophia.
- Pewnie, jestem Alice - powiedziała nowa uczennica.
Alice siadła smutna na ławca. Andrew podszedł i usiadł obok niej.
- Co się stało, Alice? - zapytał Andrew.
- Od niedawna wiem, że zostałam porzucona a mój tata, z którym mieszkam nie jest moim biologicznym tatą. - powiedziała ze łzami Alice.
- A nie możesz się z tym pogodzić? - dodała Sophia.
- Coś mi nie daje spokoju. Czuję że muszę to odkryć. - odpowiedziała Alice.
Nagle stało się coś co Alice się nie spodziewała.
- Pomogę ci odkryć to. - powiedział James.
- Ja też! - dodała Sophia.
- I ja! - powiedział Andrew.
Alice zaskoczona powiedziała:
- Chyba już wiem od czego zacząć...
I jak? Zapraszam do komentowania!
Może dodam obrazki ale to nie teraz
0
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.
Komentarz
Używasz bardzo prostych zdań, historia toczy się troszkę za szybko, nie budzi żadnych emocji. Robisz wiele powtórzeń, a dialogi i sytuacje nie są naturalne. Akcja niby jest, ale jej nie czuć, nic nie buduje napięcia, w sumie w jednym rozdziale pokazałaś materiał conajmniej na dwa, długie. Mogłaś opisać jej życie w SV, powiedzieć o jej relacjach z ojcem, co się stało z jej matką, jakieś wspomnienia. Dogłębniej opisując jej emocje i myśli, zaczęłabyś czuć jak ożywa i zaczyna sama stwarzać różne sytuacje. Niestety coś o tym wiem, ponieważ Alice z mojego opowiadania, jako moja przyjaciółka zrobiła mi naprawdę wiele świństw, przez które historia wygląda jak wygląda. Początki zawsze są trudne, ale jak dla mnie mogłaś się bardziej postarać. Twoje opowiadanie jest płaskie, a możesz uczynić je kilkuwymiarowym. Naprawdę nie pi.szę Ci tego na złość, chcę tylko Ci doradzić.
Zastanawiam się też, ile Twoja Alice ma lat, bo przyznam, że jak na główną bohaterkę wydaje się mocno nieporadna i miaukliwa.
Ale i tak jest całkiem fajnie. Po prostu nie potrafię sobie tego wyobrazić, przeżyć tego.
Pozdrawiam
Kakanova2000