Ghost - Rozdział IV - "Gra toczy się dalej... "
KlaudiaFigiel
Posty: 713 Member
w Historie
Postanowiłam dać I rozdział od razu 
"Pierwszy dzień w Moonlight Falls"
Witajcie! Mam na imię Alisa i mieszkam z moim chłopakiem, Jackiem w niewielkim domku w Moonlight Falls.
Jack podszedł do mnie.
- I jak Alisa, podoba ci się domek?
- Tak ale słyszałam dziwne wieści z tego miasta...
- Jakie wieści?
- Słyszałam że to miasto jest nawiedzone i są tu duchy, powiedział mi to sąsiad.
- Nie wierz w te brednie. Przepraszam cię, ale muszę iść do pracy.
Gdy Jack poszedł do pracy pobiegłam po schodach do sypialni rozpakować się. Zobaczyłam tam pewną postać która powiedziała:
- Jeśli ja nie miałam szczęśliwego życia, to nikt nie będzie go miał!!!
Przerażona powiedziałam do kobiety:
- Jjjak to? Kim jesteś?...
Nie odpowiadając mi kobieta znikła.
Próbując zapomnieć o tym wydarzeniu zeszłam na dół oglądnąć telewizję. Nie był to dobry pomysł. Dziwna postać wyskoczyła z telewizora. Z przerażenia pisknęłam.
Duch powiedział do mnie:
- To twój koniec!
Nagle upadłam i straciłam przytomność.
Mam nadzieję że się podoba. Przepraszam że trochę którki ten rozdział
"Pierwszy dzień w Moonlight Falls"
Witajcie! Mam na imię Alisa i mieszkam z moim chłopakiem, Jackiem w niewielkim domku w Moonlight Falls.
Jack podszedł do mnie.
- I jak Alisa, podoba ci się domek?
- Tak ale słyszałam dziwne wieści z tego miasta...
- Jakie wieści?
- Słyszałam że to miasto jest nawiedzone i są tu duchy, powiedział mi to sąsiad.
- Nie wierz w te brednie. Przepraszam cię, ale muszę iść do pracy.
Gdy Jack poszedł do pracy pobiegłam po schodach do sypialni rozpakować się. Zobaczyłam tam pewną postać która powiedziała:
- Jeśli ja nie miałam szczęśliwego życia, to nikt nie będzie go miał!!!
Przerażona powiedziałam do kobiety:
- Jjjak to? Kim jesteś?...
Nie odpowiadając mi kobieta znikła.
Próbując zapomnieć o tym wydarzeniu zeszłam na dół oglądnąć telewizję. Nie był to dobry pomysł. Dziwna postać wyskoczyła z telewizora. Z przerażenia pisknęłam.
Duch powiedział do mnie:
- To twój koniec!
Nagle upadłam i straciłam przytomność.
Mam nadzieję że się podoba. Przepraszam że trochę którki ten rozdział
0
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.
Komentarz
Napewno będzie dłuższy.
"Horror dopiero się zaczyna..."
Obudziłam się w mojej sypialni. Widziałam tam mojego chłopaka, Jacka i panią doktor, której imienia nie znałam. Jack patrzył na mnie ze zmartwieniem. Doktorka powiedziała:
- Mam na imię Emma. Podczas gdy twój chłopak był w pracy, ty upadłaś i poraniłaś głowę, ale już jest wszystko dobrze. Mam nadzieję że będziesz uważać.
Nawet nie chciałam wspominać o tym duchu. Pewnie pani doktor i Jack uznaliby mnie za jakąś wariatkę. Odpowiedziałam więc z niechęcią
- Dziękuję bardzo
Gdy pani doktor poszła poprosiłam Jacka by poszedł do sklepu:
- Jack czy mógłbyś iść do sklepu kupić rybę na obiad? - powiedziałam ze słodką miną.
- Oczywiście - odpowiedział z uśmiechem.
Gdy Jack poszedł do sklepu zeszłam na dół oglądnąć mój ulubiony serial - jak zawsze o 13:30.
Zobaczyłam tam tą samą kobietę. Leżąc na kanapie powiedziała do mnie:
- Czekałam na ciebie, kochanie - powiedziała ze złością
Odskoczyłam z piskiem. Wydusiłam z siebie:
- Cz.. czemu mnie prześladujesz - odpowiedziałam ze strachem.
- Niedługo się dowiesz... - Duch powiedział i znikł.
Gdy Jack wrócił ze sklepu poszłam do parku uspokoić się po tym wydarzeniu. Spotkałam tam moją pani doktor. Szybko do niej krzyknęłam:
- Pani Emmo!
Kobieta się zatrzymała, a ja do niej podbiegłam. Bałam się że uzna mnie za wariatkę ale w końcu to powiedziałam:
- Wie pani coś o dziewczynie która nazywa się Emily Houdson?
- Tak, mogę ci jej historię opowiedzieć jeśli chcesz.
- O tak, bardzo proszę - odpowiedziałam i uważnie jej słuchałam.
- Było to 20 lat temu. Emily żyła ze swoim mężem, Seanem. Pewnego dnia na plaży doszło po między nimi do kłótni. Sean ze złości zabił swoją żonę. Przeniósł ją pod krzak żeby nikt jej nie widział i uciekł.
Jednak Emily miała w sobie coś cudownego. Nagle wstanęła ale jako duch. Znalazłam swojego męża chodzącego po plaży i zaczęła go straszyć. Przerażony Sean zaczął uciekać na kolanach.
Emily ze złości na Seana rzuciła się na niego i udusiła go. Podobno krzyk Seana był tak głośny że słychać było go w Sunset Valley. Gdy Sean już leżał martwy Emily powiedziała:
- Już nikt nie będzie mieć szczęścia w miłości.
Prawdopodobnie już żadna para nie żyła ze sobą w Moonlight Falls.
Przerażona odpowiedziałam:
- Dziękuję bardzo - i poszłam do domu.
Wsiadłam w samochód i pojechałam. Cały czas myśłam o tej historii. Jednak gdy wróciłam czekała na mnie niespodzianka. Straszna kobieta stała z założonymi rękami mówiąc do mnie:
- No witaj Aliso - odpowiedziała - Jak widzę już poznałaś moją historię. Teraz zabiorę cię coś ci pokazać.
Przestraszona wydusiłam z siebie cicho słowo "nie" ale nikt tego nie usłyszał. Padłam na ziemię, gdyż poczułam straszny ból. Nagle znalazłam się w dziwnym miejscu...
Mam nadzieję że się podoba.
Rozdział III
"Muszę być odważna"
Pojawiłam się w... właśnie, gdzie?! Pojawiłam się na arenie. Wyglądała na dość starą. Nagle zauważyłam że mam strój, który wyglądał na przedwojenny. Chciałam krzyknąć "Gdzie jestem?!" jednak nie zdążyłam. Z ziemi "wypłynęła" kobieta, którą już znałam. Powoli się odsunęłam. Duch powiedział do mnie:
- Czy myślisz że uda ci się mnie pokonać? Wyzywam cię na pojedynek! Ale nie licz że wygrasz... - powiedziała kobieta z szyderczym uśmiechem.
Nie wiedziałam co zrobić. Czy walczyć i potem zginąć, czy uciekać i też zginąć. Jednak wybrałam tą pierwszą opcję.
- Dobrze! Będę z tobą walczyć!!! - powiedziałam z niepewnością.
Duch podszedł do mnie. Powiedział z dumą:
- Pewnie zastanawiasz się gdzie jesteśmy. Jest to Aurora Skies, rok 1690. To miasto zostało nawiedzone przeze mnie. - powiedział z dziwnym wzrokiem patrzącym na mnie.
Wtedy stało się coś dziwnego. W Aurora Skies nastała wielka mgła, której jeszcze nie widziałam w tym mieście. Trudno było cokolwiek widzieć. Kobieta krzyknęła:
- Gotowa? Z resztą to nieważne. START!
Na start postanowiłam się rzucić na ducha. Jednak nie wyszło to za dobrze. Byłam w krwi. Najwięcej razy dostałam w twarz i w brzuch. Nagle nie wiem jak, ale kobieta wybiła mnie w górę. Spadłam i czułam że powoli umieram. Nie mogłam wstać. Mimo okropnego bólu postanowiłam uciekać.
Oczywiście duch poleciał za mną. Trzęsłam się ze strachu, ledwo co stałam na nogach ale uciekałam, jakby mnie byk gonił. Największy problem był w tym że jak wyszłam poza arenę, to kobieta teleportowała mnie spowrotem na pole bitwy. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie kamień, który nagle pojawił mi się przed oczami. Uderzyłam w niego. Dziwiłam się czemu nie zginęłam bo to był bardzo potężny kamień. Nagle upadłam. Usłyszałam tylko śmiech ducha.
- Haha ale z ciebie naiwna dziewczyna! - mówiła ze śmiechem kobieta.
Potem zobaczyłam że wszystko jest rozmazane. Potem już tylko ciemność.
Mam nadzieję że podoba się rozdział bo dość długo nad nim pracowałam.
Niezłe, niezłe, jak na taki wiek
Początek trochę dramatyczny np:
W każdym razie czekam na nowy rozdział i wróżę powodzenia
Gra toczy się dalej...
Obudziłam się w sypialni. Przerażona wstałam. Zauważyłam że pokój jest cały w broni. Aż podskoczyłam ze szczęścia. Podeszłam do biurka i wzięłam co mogę. Byłam szczęśliwa, ale nie na długo. Uświadomiłam sobie że dalej jestem uwięziona przez tego ducha jednak w innym miejscu. Ciesząc się że mogę się bronić wypróbowałam broń.
Nagle usłyszałam strzały w pokoju obok. Zauważyłam że w ścianie jest dziura. Postanowiłam zobaczyć co się dzieje. Widać było przerażoną dziewczynę i chłopaka, który do niej szczelał. Z hukiem wybiłam drzwi w pokoju obok. Przerażona dziewczyna patrzyła na mnie z nadzieją. Mężczyzna już miał szczelać gdy ja zrobiłam to za niego. (tylko na nim a nie na mnie) Dziewczyna wybiegła z ogrodzenia. Cofała się niepewie. Powiedziałam do niej:
- Nie bój się, już jesteś bezpieczna. - powiedziała z uśmiechem - Jak się nazywasz?
- Eva, Eva Alien - przerażona dziewczyna patrzyła na mnie ze zdumieniem. - Dziękuję Ci - powiedziała i puściła mi oczko.
- Proszę bardzo! Nazywam się Alisa.
Obie poszłyśmy przed siebie. Po drodze widziałyśmy wiele nieprzyjemnych i strasznych rzeczy - brudne ubrania, broń, nieżywych ludzi. Miałam nadzieję że szybko się stąd wydostaniemy. Idąc baaardzo długim korytarzem zauważyłam "ukochanego" ducha. Kobieta powiedziała do mnie i do Evy:
- Witajcie w moim domu! Jeszcze nie zginęłyście? To dziwne że jeden z moich niewolników was od razu nie zastrzelił. Chyba będę musiała to zrobić sama. - powiedziała z uśmiechem.
Ja i Eva spojrzałyśmy na siebie z przerażeniem. Zaczęłyśmy uciekać - oczywiście kobieta zaczęła nas gonić. Nagle przypomniałam sobie pokój, w którym się obudziłam. Tam były schody! Krzyknęłam do Evy:
- Szybko! Za mną! - i zaczęłyśmy biec jak najszybciej.
Tych schodów było strasznie dużo. Mimo zmęczenia, ja i Eva jak najszybciej biegłyśmy na górę. Eva powiedziała do mnie ze zmęczeniem:
- Alisa, ja już nie daję rady! Ile jeszcze? - powiedziała, jakby za chwilę miała paść ze zmęczenia.
- Eva, wytrzymaj! Tu chodzi o życie! Już chyba niedaleko! Oo! Widzę niebo! - powiedziałam z radością.
Eva też podskoczyła z radości. Schody prowadziły na dach. Nagle zauważyłyśmy że duch nas dalej nie goni. Eva powiedziała do mnie ze śmiechem:
- Wymiękła!
Ja też się zaśmiałam. Jednak potem powiedziałam już z powagą.
- Musimy skoczyć. Trzymaj moją rękę. Na trzy. Raz... dwa... trzy!
I skoczyłyśmy. Nagle zauważyłyśmy ducha. Eva zaczęła płakać na kolanach. Krzyknęłam do kobiety:
- Czego od nas chcesz?! Odczep się!
Duch powiedział z szyderczym uśmiechem:
- Gra toczy się dalej.
Spojrzałyśmy na kobietę z przerażeniem.
Zapraszam do komentowania!
___________
Kochana nie zapomniałaś o nas? Dawaj kolejny !!